O que merda remexe merda cheira

Cando un individuo se esconde detrás dun pseudónimo é que oculta algo. A merda que se expón foi un estado de dereito votado por millons de españois, logo chegou unha sublevación militar lexitimada cas armas, paseos e fusilamentos.ect. As persoas cando queren opinar (non insultar nin denigrar) sobre un asunto co que non están de acordo expoñen sua opinión con todo dereito.
A historia nun minte, ahí está pese a quen lle pese,porque coñocer ó pasado é a única forma de entender o presente e de intuílo futuro.
Sexa valente e poña nome e apelidos, se é que os ten.......

A vista dos dous anteriores mensaxes rogaríalle ó responsable do sitio aguarda.com que, utilizando os medios técnicos a disposición de calquera webmaster, localice ao miserable cobarde que se esconde trala moura sombra excremental do pseudónimo Eu.
Comportamentos cavernícolas e desalmados como os do citado primate faen pouco favor a unha convivencia que debería sela norma de respeito entre personas civilizadas.
Máis aínda cando cun natural sentido humanista, unha parte da nosa memoria histórica recente que quedou marcada para sempre despois de haber sido regada con sangre de inocentes, foi abordada con respeito por Uris Guisantes.
Reafirmo a miña demanda ao webmaster co fin de desenmascarar a tal repugnante impostor.
Manuel Álvarez Álvarez, DNI 34.885.213.D

Hola Manuel e Uris. Pese a que rexistro as IPs dos que deixan mensaxes é imposible identificalo sen recurrir á Policía e por orde xudicial, dado que non hai insultos nin ameazas dirixidas a ninguén, non tería sentido solicitarlo. Por outro lado, prefiro deixar o mensaxe onde está precisamente para que se compare quens decimos o que pensamos con nomes e apelidos e quen se esconde tras pseudónimos cobardes.

Estou totalmente de acordo con Fernado. Os lectores desta páxina poden facer comparacións...A democracia é tamen discrepar, non estar por completo de acordo, contestar con outros argumentos ou outros pedazos da nosa historia...porque como eu digo sempre a historia está ahí é ninguén pode cambela xa...¡ainda que a outras personas lles lembre algo non lembrable!.
Seguiremos colaborando con Fernado ata que él mesmo estime que debemos deixalo.
Saudos para os auténticos demócratas, os que saben oir, ler, contestar, discrepar e opinar libremente, sen insultos e sen denigrar a ninguén.

Permitídeme que discrepe parcialmente coas vosas opinións, con firmeza, porque creo que o debate debe ser limpo e aberto.
Non pido orde xudicial, nin recurso á autoridade pola forza. Existe outro tipo de xusticia : a xusticia moral.
E bastaría, se ese Eu tivese un pouco de dignidade, bastaría somentes cunha mensaxe de excusas. Mea culpa. Punto.
Porque non se trata de que a democracia permita expresar as opinións persoais, e discrepar, senón que se trata do contido e das intencións desas expresións. Trátase de declamar unha enérxica protesta ante comportamentos que dicen pouco a favor de valores tan básicos da nosa sociedade civilizada como é o respeito. Das ideas, das opinións, da honradez en suma, da convivencia.
¿Donde está a discrepancia e o debate das ideas naqueles noxentos palabróns? ¿Dónde está a intelixencia de tales comentarios? Parece como unha faísca que estourara daquela cavernícola chamada á que intelixencia debe morrer ...
¿Pode ou debe considerarse un mesquiño exabrupto como unha discrepancia democrática? Non. Tales comportamentos non deberían ter cabida en espazos de liberdade e de opinión compartida por cidadáns honrados. E son preceptos que deberían ser sacros.
É necesario entender o que pasou no mundo, o que pasa no mundo, o que nos pasou a nós, o que pode pasar. Houbo miles de mortos, vidas que se exterminaron nunha persecución gratuíta e feroz, sen alma, sen humanidade.
¿Porqué se expiaron nas fauces da bestia rabiosa tantas vidas irmáns e inocentes? Sangre xoven e savia necesaria perdida para sempre, pero que persiste na memoria como unha incisión, como unha ferida acoitelada todavía tébeda e espantosa pola que fuxe a vida tenra e inocente do teu irmán, do teu pai, do teu abó, do teu amigo, do teu veciño...
É necesario entender estas cousas. Preservalas na memoria como un tesouro, no espazo sacro do patrimonio e do legado colectivo.
Porque neste tipo de descalificativos é francamente terrible pensar que a memoria dos nosos antepasados que ofreceron a súa vida por lograr un mundo millor poida ser profanada e enlodada de maneira tan irresponsable. Permitídeme entón que discrepe, nun alegato que pretende ser como un sentimento silencioso de oposición ás tebras do fanatismo.
Para que todo isto non se convirta nun eufemismo de discrepancia.
Discrepo.

E logo, con delicadeza avanzarei a palma da minha man. Nela depositarei estas verbas que quero sexan de gratitude. Conteñen ecos de voces que gardan o susurro fervente do corazón ferido daquela España mártir da guerra fratricida.
Deixo eiquí, encol deste ar e destas augas, estas verbas enfiadas que nos amparan, coa esperanza de que como un tributo voen por riba do aire, e poidan pousarse mansamente na terra, que se filtren nos estratos das campas, ate chegar ao alento húmido dos choros das inocentes víctimas daquela afrenta inútil.
Para que se disolvan con eles no seu silenzo, no seu repouso. En paz.
Como voces de escuma, como sombras de estatuas de sal, como o aire amansado so das ás dos paxaros, como o ir e como o vir do canto das mareas.
Sal. Salmo. Sangre. Canto. Loor. Honra.

Recibide namentres os meus millores sentimentos de liberdade e fraternidade.